در سال 1920 بعضی از دانشمندان علوم اجتماعی به رهبری التون مایو در شرکت وسترن الکتریک در شهر هاثورن مطالعاتی را درباره چگونگی واکنش کارکنان به میزان تولید، شرایط کاری، طراحی شغل و محرک های مدیریتی شروع کردند. این دسته از نظریه پردازان ضمن تاکید بر جنبه های انسانی مدیریت، به خنثی کردن جنبه فنی و مهندسی جنبش مدیریت علمی تمایل داشتند.

 طرفداران این روش معتقد بودند که مدیریت باید توجه خویش را بر افراد تمرکز دهد. به بیان دیگر متغیرهای اجتماعی را موثرتر از متغیرهای فیزیکی می دانستند. مطالعات هاثورن در ابتدا فقط در پی بررسی تاثیر میزان نور بر میزان تولید داشتند اما بعداً این مطالعات توسعه یافت.

نتایج مطالعات هاثورن

1- مقدار کار افراد بستگی به قدرت جسمی آن ها ندارد، بلکه به ظرفیت اجتماعی آن ها بستگی دارد.

2- انگیزش از طریق عوامل غیر اقتصادی صورت می گیرد.

3- برخورد با بک مجموعه هم بسته ای از انسان ها (سازمان های غیر رسمی) است.

4- وجود یک رهبر محرز است.

5- موجب پدیدار شدن مکتب روابط انسانی در شاخه های سنتی، اجتماعی و تعاملی گردید.